Revolvendo no baúl dos recordos...

Facendo limpeza na casa, entre os papéis da facultade, os libros vellos, cousas que nin sequera sabía que existían e sobre todo, o pó, encontrei o resgardo da captura máis grande que logrei coller.

Esta foi no pantano de Vilagudín, en Ordes, e debeu ser máis o menos no 1998. Tratábase dunha troita arco iris de 1,9 Kg, cunha culleriña Evia vermella e prateada do número 2.



Custoume 1.423 das antigas pesetas (700 pesetas o kilo de troita arco iris).

Mágoa de non ter fotos dela...

3000 visitas... e seguimos sumando

Noraboa ó noso amigo Jose, xa que foi a nosa visita nº 3000!

Que as troitas che acompañen!

De volta...

Moi boas a todos,

Xa estamos de volta, logo dun case un mes de vacacións e dunha semana de aterrizaxe no traballo.

Traio comigo unha chea de cousas: troitas e piscifactorías navarras, de pesca polo Ulla, e algunha que outra viaxe polo mundo adiante.

Pronto comezarei a actualizar contidos, polo que vos pido paciencia e agradézovos que sigades vendo o blog (vexo que hai bastantes visitas dende que marchei).

Gracias a todos e preparádevos...

Saúdos.

Despedida....momentánea

Amigos,

Chega o mes de Xullo, un mes no que moitos curritos necesitamos un respiro, un descanso do traballo para retomar as forzas perdidas nos últimos meses.

O próximo viernes comezo as vacacións e esa misma noite comezarei unha viaxe que durará preto de dúas semanas, que espero que sean intensas e incluso con algunha que outra captura :P e non só me refiro a troitas e salmóns... espero que non piquen escalos

Estarei de volta sobre o 16 de Xullo, polo que dudo que poida actualizar o blog de forma frecuente.

Saúdos a todos e xa vos contarei as miñas aventuras...

Ata a feira!

I KDD Pescadores Inter-Blogs

O dito, propóñovos entre todos os que nos visitamos mutuamente unha quedada pescantina para darmonos a coñecer e compartir un día de pesca entre todos (e así aprender uns dos outros).

O día do evento: calquera sábado ou domingo da fin de semana, por exemplo o 23 de Xuño.

O lugar: Ulla, Tambre,... ou incluso Vilagudín, un espazo amplo para estar todos xuntos e sacar bos exemplares.

Oblígase ó personal que visita o blog que indique as súas suxerencias de día e lugar. Logo xa nos encargaremos de tramitar a comida, hora, etc.

Ben, ¿qué vos parece?

Adiviña adiviñanza...

.... por onde lanzo a culleriñaaaaa????

(Foto tomada no couto do río Vea a mediados de Maio)

PD: prométovos actualizar máis a miudo o blog (toca poñer as pésimas estatísticas do mes de Maio)

Reflexión pisci-futboleira...

¿En qué se parece a pesca da troita ó fútbol? En principio, diredes que nada, que qué ten que ver un deporte de 22 homes detrás dun balón co fabuloso deporte que é a pesca da troita. Pero non é certo de todo.... o fútbol na pesca vai chegaaaaaaaaar

Ben, a pesca da troita é un partido de fútbol, na que os riváis son o pescador e máis o río. É dicir, se vou pescar ó Ulla, o partido é Alex vs Ulla. Ou ó revés, se queredes xogar de visitante. A gusto do consumidor.

Pero claro, para ter un equipo, tes que ter xogadores. Pois os xogadores son as culleriñas e/ou moscas (no meu caso o primeiro, a mosca aínda non a domino ben). Se a culleriña é unha celta do nº 1 pois o xogador será un estilo Munitis, e se temos unha ranger do nº 3, pois será un estilo Janker. Logo incluso podedes darlle nomes ás culleriñas: á miña ranger do nº 1 chámolle Ronaldo (nos seus bos tempos, claro).

¿E os goles? Non hai fútbol sen goles. Pois os goles son as troitas, e a forma en que se pilla: se son troitas pequenas, pois será un gol de empuxar o balón. Se é unha boa troita, pois un gol de falta: se mide 25 cm, unha falta botada dende os 25m. por exemplo. Pode suceder que se lanzas, pega na rama, cae a culleriña a auga, fagas un ruido que nin dios, e colles unha troita de 30 cm., pois será un gol na área, con xogo embarullado, e ó final, centro e chilena (por exemplo, só hai que botarlle imaxinación).

Pero faltan os goles en contra: as culleriñas/moscas. Se perdes unha culleriña, gol en contra. Se a perdes de forma espectacular (culleriña na pola de 30 metros aló), golazo! Como podes perdela de mil formas, que a túa imaxinación empece a traballar.

Ata aquí as normas básicas do xogo. Logo, o que a imaxinación vos deixe. Nós, cada vez que perdemos culleriñas (a partir de agora, gol en contra), cantamos no río coma se foramos Jose María García: "Gol, gol, gol!".

Logo, tamén lle damos nomes ós ríos. O Ulla, coma o campo do Valencia: Mestulla. O río Vea é o Santiago Bernavea... e moitos máis que podedes facer. ¿Que non encontrades? Sempre se pode contruir un Touzosas Park, ou un Umia Arena.

Que máis vos podo contar..... os xogadores: máis do mesmo. Mesmo os vosos nomes poden ser bos xogadores. ¿Para Rubén? Pois Karl Heinze Rubenigge... Xa vos dixen que tendes que deixar voar a vosa imaxinación.

Por suposto tamén hai goles en propia porta: os escalos. Un escalo está estipulado coma gol en propia, sen marcha atrás. Así que a ver que facedes... e procurade non pillar moitos, no vos vaia a pasar coma o Atlético de Madrid.

E algunha outra cosa máis que se me esquece, polo que xa volas engadirei en próximas entradas. Propóñovos seguir estas indicacións cando vaiades o río. Xa verás como vos animades uns ós outros. E se algún día atopades a alguén berreando un "Gol, gol, gol!" cunha culleriña enganchada na outra orilla.... alí estarei.

Nova ligazón

Recoméndovos visitar o seguinte blog: http://mosqueados.blogspot.com

Igual os partides un pouco as cachas da risa...!

Mellores intres da tempada 2006 (3)

Voltamos cos mellores intres desta tempada pasada. Desta vez, imos ó couto de Verdes (Carballo).

Ala fomos Rubén e máis eu (prometo poñer fotos de nós) cara Verdes. 7:00 da mañá. Chovera toda a semana. Temiamos o peor. E por suposto, non nos equivocamos.

Se non era un tsunami, pouco lle faltaba. Arredemo co río. Penso que unha imaxe vale máis ca mil palabras:

Aí o tendes. Maxestuoso. Grandioso. Soberbio. E chocolate! Foi a primeira vez na miña vida que tardei 5 horas en comezar a pescar. Nunca vira tal desesperación coma a de Rubén. Él era o que tiña o couto, e eu somentes iba para acompañalo e para pescar nun río calqueira que encontrara polo camiño.

Demos volta, buscando outro río para molla-la culleriña. Nada. Todos chocolates. Acabamos na praia de Razo. Dimos máis voltas. E finalmente, tirámonos coma tolos nun regato calqueira. Millor era que foramos para casa. 1 troita entre os dóus. Somentes se oían blasfemas en varios Km á redonda. Tan mal nos iba, que decidimos marchar.

Temos pensado voltar... pero eso sí... como volva estar así o río...

Mellores intres da tempada 2006 (2)

Continuamos ca segunda parte dos mellores intres da tempada 2006 co día que fun ó couto sen morte do río Arenteiro, en Carballiño.

Cara alí marchamos Rubén (un aventureiro máis da pesca) e máis eu. De camiño, paramos a tomar café no hotel onde sirven os coutos, para ver se conseguiamos coller un couto para él, xa que eu lográrao no sorteo anual de coutos da Xunta de Galicia. Unha mágoa que non houbera.

Unha vez chegado ó río, tiramos cara arriba na ponte que vai dar ó paseo, preto da depuradora. Alí comeza o couto sen morte, aproximadamente 1 km de distancia. Despedinme de Rubén, xa que él non podía subir máis e nese intre comecei a miña primeira andadura polo Arenteiro.

O día comezou difícil, xa que somentes pillei unha troita no tramo que vai dende a depuradora ata a ponte que atravesa o río,xusto por riba dun precioso recinto hosteleiro pegadiño ó río. Inda por riba era máis pequena ca culleriña (unha Ranger de cobre do 1, cun só anzó e sen arpón, tal e como a lei di).

Xusto ó pasa-la ponte, comezou unha inesperada e agradable xornada de pesca. Na curva seguinte, botei a culleriña a favor de corrente nun rebumbio de augas, e cando iba pola mitade do percorrido, ... ZAS! Picoume unha troita, ca mala sorte de que no primeiro coletazo xa se soltou... Pero ó liberarse da culleriña, mostrou o seu corpo por riba da auga...

Aquelo non era unha troita... Era un tiburón! Mira que era grande a condenada... E coma sempre, tivenme que fastidiar e seguir intentándoo, así que continuei o meu camiño.

Unha hora máis tarde debía de levar preto de 10 troitas collidas (e voltas de novo á auga), e outras tantas que quedaron escocidas na auga. Non se estaban dando nada mal, xa que case todas daban a medida (entre 19 e 27 cm). Pero o millor estaba por chegar.

Nun arrebato de paixón pola culleriña, un enorme exemplar de Fario comezou unha loita que duraría preto dos 2 minutos. Impresionante!! Non teño palabras para describir o que alí aconteceu. Unha imaxe vale mais ca mil palabras:

Coma ben vos dixen, non teño palabras para describir a loita que mantiven con tal besta. Nunca na miña vida collera tal exemplar.

A xornada continuou ata chegar ás 30 pezas (duas delas coma as da imaxe). Lastima de non poder facer unha boa troitada con elas. Quizá millor así, para nun futuro volver a pillar estes exemplares.

Mellores intres da tempada 2006 (1)

Quero comezar a andadura deste blog mostrando en imaxes o que, ó longo da tempada 2006, foron os mellores momentos que vivin.

Gustaríame comezar co primeiro día da tempada. Os meus compañeiros de aventuras (os cales pronto coñeceredes) decidiron ir ó Liñares, flamante río que desemboca na zona de Santeles no Ulla, o rei de reis da zona. Pero eu non as tiña todas comigo, xa que este mesmo ano, Medio Ambiente decidíu abrir o río dende 100 metros arriba na súa desembocadura ata a praia fluvial da Asociación de pesca e caza Río Ulla, zona que levaba máis de 6 ou 7 anos vedada. Eu estaba máis ca seguro que case tódolos troiteiros da zona irían a molla-la miñoca e máis a culleriña ó Liñares, co que preferín escoller o río do Viso, regato afluente do Liñares, e que sempre me deu algunha que outra alegría.

Ben, alí encontreime cunha agradable sorpresa. Fun o único en toda a mañá que tocou o río, e logrei quitar (creo lembrar) preto dunhas 7 ou 8 troitas, aínda que só unha da medida. Non estaba mal, xa que o meu bagaxe troiteiro non é moi bó que digamos.

Xa a media maña, decidín ir ver ós meus compañeiros ó Liñares, e alí atopeime cun rapaz de cando ibamos á escola, e comentou que a praia fluvial do Liñares estaba aberta, que llo habían dito os guardas. E sen pensalo dúas veces, alá fun a probar a culleriña (unha Ranger do 1 de cobre, que tan bos resultados me deu en toda a tempada).

Xa na praia, atopeime cos guardas, e por si acaso, preguntei. Estes confirmaron o rumor, e de cabeza boteime o río. Xamáis na vida 300 metros de río me deron para tanto. Foi botar a culleriña e picar unha tras doutra. E alá foron unhas 10 troitas, das cales 8 foron da media. Seica andaban rabiadas por picar, xa que endexamáis no primeiro día pillei preciosa bandexa de troitas que vos amoso a continuación:

Cunha ledicia que non lembraba dende que era un cativo, marchei para casa, e saquei esta preciosa toma, que espero que se repita moitas veces ó longo da miña vida.

Benvida

Benvidos á Pesca en Galiza, o meu blog particular onde comentaremos ó largo do noso percorrido as aventuras e desventuras de pesca da troita polos ríos e regatos de toda Galiza.

Prométovos actualizalo o antes posible con novas e divertidas historias de verdaderos troiteiros.

Saúdos dende o meu curruncho particular,