Berres "Compilation"

O prometido é deuda. Aquí vos poño as fotos do delito do primeiro día de troitas no Ulla...

Á esquerda, Nuñez pescando ca súa "pá de ping-pong" ó lombo. Á dereita eu e máis Rubén bailando unha muñeira no río.



Abaixo á esquerda, eu recén perdida a cuarta culleriña, e Alberto pescando ca cola de rata.



E nesta última, o trío calavera...

Campanu do Ulla

Leo na Voz de Galicia do mércores que o primeiro día do Ulla (1 de Maio) xa se colleu o campanu no couto de Ximonde, un exemplar de algo máis de 4 kg e 74 cm de lonxitude.

Ademáis deste, lográronse coller outros 3 máis, todos eles en Ximonde. Desta vez, Sinde e Couso quedaron sen premio.

Nestoutro artigo, leo o anuncio do concurso de pesca do salmón no Ulla, organizado pola Sociedade de Caza e Pesca "Río Ulla". Chámame a atención o seguinte párrafo:

"Las capturas del concurso no se computarán en el cupo máximo de cuarenta salmones permitidos en el cauce del río Ulla para la temporada de pesca que acaba de iniciarse y que se cerrará el 31 de julio."

Non estou de acordo con esta medida, xa que os salmóns están pretos de estinguirse. E se a norma dí que 40 salmóns na tempada, 40 salmóns deben ser, independentemente que sexa no concurso ou tomando unha birra cos amigos. ¿E se logran coller 20 salmóns qué? Se non cumpren as normas os de arriba, menos as van a cumprir os de abaixo. Coma dín pola miña terra... "pan para hoxe, fame para mañá".

01-05-2007: apertura do Ulla, Berres (A Estrada)

Por fin abréu o Ulla! Non só polas ganas que tiña de pescar nel, se non porque estaba deseando que o resto de troiteiros vaciasen os regatos e marcharan cara o río grande, e así poder pescar máis tranquilos... ¡qué egoista pola miña parte, non?

Primeiro de Maio. Un día que tódolos troiteiros da zona esperan con ilusión e entusiasmo. Un día diferente dos demáis. Un día no que un pode cumplir o seu soño de coller a troita da súa vida,... non debería ser un día para pillar dúas troitas (preciosas por outro lado), e perder catro culleriñas!!!!

Pois sí, o que vos conto! Alá fomos Nuñez, Alberto, Rubén e máis eu á zona de Berres, preto do couto de Ximonde. Ás 7 e media da mañá aquelo estaba infestado de troiteiros. Eu penso que en proporción, había 10 troiteiros por troita no río. Sen coñas.

Pois nada, logo de media hora xa levaba as únicas dúas do día. Eran ben bonitas, duns 22-23 cm cada unha, e cunha librea preciosa. Non puiden recoller fotos delas, xa que estaba ben dificil de sacar a cámara entre tanta corrente. Pero vos credes en mín, a que sí?

Ó pouco, o frío entrou no corpo... normal, por outro lado, se ún ten os vadeadores pinchados e tragan auga coma se fóse un perdido no deserto do Sáhara. É máis, eu penso que debín de baixar un metro o nivel do río cando saín del. Cousas que pasan.

O resto da mañá, ata as 11:30h, discurriu cun par de picadas máis, e 3 troitas que lograron escapar. E por suposto, con 4 lances maxistrales ós brizos, que lograron voltar sen culleriña. Estou feito todo un artista...

As fotos: estou pendente de que me pasen diversas fotos botadas durante a mañá. Cando as teña, xa volas poño.

Conclusión: merda de día. A veces ún levántase co pé revirado.

Estatísticas Abril 2007

Preséntovos as miñas penosas estatísticas troiteiras do mes de Abril de 2007:

Troitas:

• Troitas collidas: 13 (6 no Umia, 4 en Carballiño e 3 no Tabeirós)
• Troita máis grande: 30 cm, no Arenteiro de Carballiño
• Troita máis pequena: no Tabeirós, 9 cm

Culleriñas:

• Culleriñas utilizadas con éxito: Ranger cobre do nº 0, Mepps plateada e alongada con puntos azúis do nº 1, Celta dourada co corpo negro e vermello do nº 1
• Culleriñas perdidas: 1 Ranger de cobre do nº0

Ríos:

• Río máis rentable: o Umia, con 6 troitas
• Río menos rentable: o Tabeirós, con 3 troitas

Está claro que se non vou ó río, pouco vou pillar... tentarémos millorar no mes de Maio, ca apertura do Ulla...

21-04-2007: pesca no Tabeirós

Que vos podo dicir deste día... a verdade... pouca cousa..

Logo de facer o exame en Silleda da oposición ó Sergas... máis ben... logo de ir facer o parvo alí, porque o que se dí estudiar, non toquei un libro, decidín ir botarlle uns lances ó río, para desestresarse, vamos.... e alá fun ó Tabeirós.

Facía unha calor que nin o demo. Ós cinco minutos de poñer o vadeador, ya estaba sudando coma un porco. A verdade é que non sei se as troitas sudan, pero as pobres debérono pasar mal. Bueno, comigo pasárono que nin Dios, porque mira que se riron de mín... porque a ver... a min gústame pescar, pero pillar 3 xurelos, un dos cales medía 9 cm (medidos empíricamente), ... pois igual jode un pouco.

Pouco máis teño que contar... quedei fodido para o resto da semana.... igual millor fora salir de borracheira...

14-04-2007: Couto Carballiño sen morte, río Arenteiro

E repetimos no sen morte, igual co ano pasado, coa mesma ilusión igual co ano pasado, .... e con decepción igual co... igual co... co ano pasado non, dende logo!

Alá marchamos eu e máis Rubén, infatigable amigo de aventuras e desventuras, ás 7 e cuarto da mañá cara Carballiño, onde teríamos unha loita cara a cara co Arenteiro. Coma é habitual, contovos un pouquiño do río.

Nace a 840 m. de altitude, na Pena de Francia en Serra de Martiñá. Ten un percorrido de 33 Km. ata desembocar no río Avia, atravesando os concellos de Carballiño, Boborás, San Cristovo de Cea e Piñor de Cea. Conta co río Fontes, Asneiros, Mirela, Oseira e Marañao como afluentes principáis.

O Arenteiro conta con 3 coutos:

• sen morte: onde nós fomos. Ten o límite superior na presa da piscifactoría da Xunta, e o inferior no EDAR de Carballiño. Abonda a troita común, algún "chicle", escalo e anguía. Máximo de 4 coutos diarios. Días hábiles: todos (festivos incluídos) agás Luns e Xoves. Pódense expedir no Hotel Restaurante "Baccus", Avda Pontevedra 75 (988 273 226) e no Hotel Restaurante "O Xardín", Estrada de Pontevedra Km. 29 (988 530 208). Cebos: tódolos permitidos na normativa. A culleriña, cun gancho e sen arpón. Capturas permitidas: por suposto, ningunha.
  
• tramo 1 (pesca tradicional): falando cun traballador de piscifactoría, descubrín que é para pesca tradicional porque ten supostamente troita autóctona e non repoblada da piscifactoría, que é troita común centro-europea, máis fácil de criar cá autóctona. O límite superior é a Ponte de Trigás, e a Ponte de Segade no río Marañao, e o inferior na presa da Xesteira. Abonda a troita, escalo e anguía. Máximo de 12 coutos diarios. Días hábiles: todos (festivos incluídos) agás Luns e Xoves. Pódense expedir no Bar Lérida (988 270 026) e no Mesón O Noso Lar (988 272 653). Cebos: tódolos permitidos na normativa. Talla mínima de 19 cm. Capturas permitidas: 10 pezas
  
• tramo 2 (pesca intensiva): período hábil ata o 30 de Setembro. Repoblado con troita común centro-europea. O límite superior é a Presa da Xesteira, e o inferior na presa da piscifactoría da Xunta. Abonda a troita, escalo e anguía. Máximo de 125 coutos diarios. Días hábiles: todos (festivos incluídos) agás Luns e Xoves. Pódense expedir no Bar Lérida (988 270 026) e no Mesón O Noso Lar (988 272 653). Cebos: tódolos permitidos na normativa. Talla mínima de 19 cm. Capturas permitidas: 10 pezas

Se queredes ver as diferencias entre troita autóctona e troita centro-europea, podedes velas na páxina http://www.miguelpesca.com/, xusto nesta ligazón.

Aquí tendes unhas tomas do río:



Ben, ó que iba. Chegamos sobre as 8:15h da mañá. A peste que chegaba da depuradora, digamos que non era perfume Channel nº 5. Logo duns metros de río, vimos o causante do cheiro, que últimamente é fácil de atopar polos nosos ríos. Sen comentarios:



Inda así, hai que dicir que esta parte non era couto, que éste comezaba uns 100 metros máis arriba da tubería.

Ben, ó que ibamos. Lanza que lanza, e pola que levas por diante, a mañá pasaba de forma aburrida, con moi poucas picadas, e menos aínda de capturas (sobre as 10 da mañá, só levabamos dous xurelos cada ún). A verdade é que o día, a pesar de facer calor, non era o propicio.

Despóis de atravesar o bar pegado o río (precioso, recoméndovolo), as correntes desa zona e a ponte da estrada, o menda logrou pillar a única alegría do día: 30 cm de bravura.



O día seguía sen novidades, por non dicir que estabamos ata os collóns. Ás 12 da mañá, igual era millor marchar. Pero o día aínda non dera o millor. O meu colega Rubén, logo duns cantos insultos e blasfemias, xa un pouco queimado, lanzou preto da fervenza do fin do couto e.. sorpresa! Enganchou unha boa besta. O único que podo dicir (e asegúrovos que a vin cos meus propios ollo), é que pasaba do kilo, e que tiña unha cola grande coma un día sen pan. Tras loitar con ela durante uns segundos e tela preto da orilla, tomou a equivocada decisión de intentar levantala... e rompeu o sedal...

Non vos imaxinades a cara que se nos quedou... e a mala ostia que nos entrou... Tanta, que decidimos dar media volta cara o coche e coller a cola de rata para intentar millorar a marca de troitas que levabamos (dúas Rubén e catro eu).

Penso que o millor que puidemos facer é marchar para casa.. xa que nin cola de rata nin rabo de gato. Non querían darse... e para estes casos, é millor botar unhas instantáneas e pasar o tempo entre o entorno que nos rodeaba...

Nesta primeira, está o menda facendo que pesca ca cola. Nin unha soa picada, e iso que lle cambiei a mosca unhas cuantas veces.



Nesta outra, uns zapateiros tomando o sol (imaxinade o aburrimento do día que ata lle botamos fotos ós zapateiros).



Conclusión do día: imos dicir que non foi o millor día para ir a este couto, que ven pode darnos alegrías outro día. Iba baixo para a época na que estamos, pero así están tódolos ríos. Outro día será.

Noticia: vertidos no Sar e Sarela (Santiago)

Leo no Correo Gallego de hoxe a seguinte noticia:

"Sar y Sarela degeneran en cloacas por vertidos reiterados"

"Los ríos que cruzan Compostela, el Sar y el Sarela, están contaminados y continuamente reciben vertidos. [...] Ayer, la situación estaba más tranquila, pero había papeles, compresas y basuras de todo tipo a la ribera del río y esparcidas por la zona, cercana a algunas casas, como rastro inconfundible de lo que 'ocurre siempre que llueve', a decir de los vecinos."

Non fago mais que poñer malas noticias.... estame entrando unha mala ostia...

Noticia: vertidos a 2 ríos na Estrada

Leo na Voz, edición Deza-Tabeirós, a seguinte noticia:

"Medio Ambiente tramita una denuncia contra A Estrada por vertidos a dos ríos"

"El Concello y la firma responsable del saneamiento explican a la consellería la incidencia"
"Las estaciones de bombeo de Liñares y Guimarei rebosaron aguas residuales por los temporales"

Non sei como fan, pero sempre lle botan a culpa ó temporal. O río de Guimarei, A Pinguela, leva cheo de merda uns cantos aniños. Cando eu comencei no mundo das troitas, alá cando tiña uns 14 anos, aquilo xa estaba un pouco cheo de merda... e non creo que houbera temporais durante tódolos días dende aquela ata hoxe. O que choveu, foi o tempo. Eso sí, ten troitas coma tiburóns... a ver quen é o machote que lle inca o dente a eses mutantes.

Se é que... coma soio dicir... "Así... non se pode"

05-04-2007: río Umia (Rivela, A Estrada)

Xa estamos de volta cunha nova xornada troiteira... bueno, desta vez, menos troiteira ca outras...

Tendo en conta a longa fin de semana que viña por diante, decidimos ir ó Umia, no seu paso pola parroquia de Rivela, A Estrada. Umia, río que xunto co Ulla forma a tan fermosa ría de Arousa. Nace en Aciveiro (Forcarei), e atravesa os concellos de A Estrada, Cuntis, Moraña, Caldas de Reis, Vilagarcía, Ribadumia e Cambados. Conta cun coñecido afluente no seu paso por Cuntis-Moraña, o río Galo, no que recentemente comentabamos neste blog os problemas de vertidos que existían.

Aquí tendes unhas fotos de varios tramos percorridos neste día troiteiro:





Ben, alá fomos Rubén, seu irmán Alberto e máis eu de aventuras polo Umia. Chegamos ó río ás 8 da mañá, logo de deixar un dos coches nunha ponte uns 3-4 kilómetros máis arriba para face-lo percorrido completo e non baixar polo río, xa que trátase dun tramo moi escondido e pechado, difícil de andar, e por suposto, con moito monte. De vez en cando atópanse restos de cránios animáis, que ben puideron ser comidos por raposos, ou incluso lobos. Sí, lobos. Xa vos dixen que aquelo é moito monte de Dios.

Ó pouco de chegar, ¡Zás! a primeira do día, 20 cm. "Non está mal", pensaba eu. Pero pouco tempo durou a ledicia. O tempo non acompañaba. Facía moito frío e vento, e a auga estaba case que conxelada. Alberto pillou 3 bonitas, pero costaba traballo alcanza-la picada. Nun ratiño de descanso para o bocata, saquei unha bonita instantánea dos dous irmáns troiteiros:



Sobre as 11 da mañá, ó chegar á zona difícil de andar, Alberto dedidiu dar media volta, e botar cara abaixo, e incluso probar ca mosca seca. Nese instante, levabamos Alberto 3-4 (non me lembro), Rubén unha e eu outra. As cousas non pintaban ben.

Logo de pasar as zonas difíciles, e sacar algunha que outra foto destas fermosas correntes (a terceira foto de arriba), ocurriu o que penso foi o millor do día. Enganchei a culleriña nunha pola, máis ben nun "polón" dun bidueiro. Decidín ir no seu rescate, e cando estaba a punto de solta-la cana, chegou Rubén para botarme unha mán.

Rubén: "Deixa, que xa a collo eu!"
Eu: "Non, deixa, colloa eu.."
Rubén: "Non, non, colleme ti a cana e xa a collo eu..."

Dito e feito. Collinlle a cana e colleu dun salto a pola pola base (valga a redundancia). Ó ver que non estaba "aparentemente" podre e que aguantaba ben o seu peso, colleuna máis cara fora. Tan pronto a pola sentiu o seu peso... !Pum¡ A pola e máis Rubén o río.

Non vos podedes imaxinar o que tiven que aguantar para non esmendrellarme da risa. Penso que unha imaxe vale máis ca mil palabras. Nas dúas fotos seguintes, podedes ver o resultado da caída, e o tamaño da pola, xa no río. Non teñen desperdicio ningún.



Logo de darse un baño os dous (eu tamén acabei na auga por cortesía co meu compañeiro), decidimos cambiar a culleriña, un por cansancio, e outro por perde-la nunha raiceira. E todo mellorou... un pouquiño. Comezaron a picar algo millor, e saquei algunha máis, unha delas cunha moi bonita librea. Ó meu querido Rubén tamén lle foi millor a cousa.

Ó final do día (ás 15:00), logo de percorrer varios kilómetros e acabar o que se dí "verdaderamente escarallados", acadamos él 7 e eu 6 troitas, traendo 4 para casa, 3 de 21 cm e 1 de 20 cm. A quen lle saíu caro foi a Rubén, que logo de pillar pouca cousa e mollarse, perdeu 3 culleriñas. Sí que lle saíron caras as troitas. Vede o resultado no prato:



Conclusión do día: o río estaba moi pero que moi ben, pero non era o día axeitado. Contra vento e frío, non se pode loitar. Ademáis, algún deixou latas na beira do río, que foron recollidas e botadas nun contenedor. Porcos hainos en tódolos lados. Un dato curioso: as troitas estaban moi pero que moi frías cando as colliamos para devolvelas ó río.

Como final deste post, póñovos unha toma do que pode facer a natureza. Unha árbore no medio de río, arrincada do seu sitio, o máis probable polo temporal do inverno.



Vémonos de novo no próximo día troiteiro, e esperemos que vaian millor as cousas.

Nota: a información sobre o río Umia foi sacada da Wikipedia, na súa versión galega (Galipedia)

Noticia: relacionan os vertidos do Galo cunha limpeza particular

Seguimos ca noticia do río Galo.

Hoxe, leo na "Voz, edición Pontevedra", que o vertido ten que ser dun particular, xa que ó redor non hai empresas. Logo das mostras tomadas, detéctase hipoclorito, unha sustancia empregada en produtos de limpeza de piscinas ou fachadas.

Se pillo ó que o fixo, íbase acordar de mín e da tortura que lle iba facer...

Proxecto Ríos

Na web dun compañeiro troiteiro, encontro o "Proxecto ríos".

Trátase dunha iniciativa para a inspección dos ríos por parte de asociacións ou grupos de voluntari@s locales, con fin de facerse responsábeis da súa vixianza, o que eles chaman "adopción dun río".

Estas inspeccións realízanse a lo menos dúas veces ó ano, obrigatoriamente en primaveira e outono, pero poden facerse ó longo de todo o ano. Os treitos inspeccionados abarcan uns 500 metros de río, e a cada ún asignaráselle un grupo ou voluntario.

O proxecto proporciona material e procedimentos para a toma de notas para que estas sean enviadas unha vez estea feita a inspección. Con estes datos, faranse informes anuais do estado dos treitos de río analizados.

Pódese ademáis consultar documentación acerca dos encoros e da auga, e incluso subir as nosas fotos.

Máis información na súa web.

Noticia: normalidade no río Galo

Leo na Voz de Galicia o seguinte artículo, referido á aparición de peixes (troita e escalo) mortos no río Galo, preto do balneario.

Curioso comentario do presidente do grupo ecoloxista O Fervedoiro, Héctor Picallo, referido ó escalo, xa que ségún él, "«son dos peixes máis resistentes. Si morreron escalos, é sinal de que o vertido era moi contaminante»"

Sonche duros, duros os escalos.... coma penedos!

Noticia: peces mortos no Galo

Leo no Faro de Vigo impreso (edición Deza-Tabeirós) o seguinte:

"Aparecen cientos de peces muertos en el río Gallo en el centro de Cuntis"

"Cientos de peces muertos invadían ayer el cauce del río Gallo a su paso por el caso urbano de Cuntis, entre la zona del centro de salud y las piscinas municipales.
[..]
La Guarda Civil y técnicos de Medio ambiente [...] vaticinan que podría tratarse de un vertido iniciado en un riachuelo que desemboca en el río metros más arriba del balneario. Se descarta cualquier vinculación con las obras de alcantarillado que se están acometiendo en varias calles."

Ademáis, "vecinos y pescadores señalaron que los peces empezaron a salir a la superficie y acumularse en los márgenes del cauce fluvial a media mañana a la altura de la Rúa da Presiña y desde allí circularon río abajo."

"Una patrulla de la Guardia Civil de Valga señaló que la mortandad de los animales podría estar relacionada con una tapa de alcantarilla abierta al lado del riachuelo [...], de la que podrían brotar aguas residuales."

Un episodio máis de contaminación de ríos. Unha mágoa.

Estatísticas Marzo 2007

Preséntovos as miñas estatísticas troiteiras do mes de Marzo de 2007:

Troitas:

• Troitas collidas: 35 (7 no Viso, 4 en Negreira, 22 no Tabeirós e 2 en Riobó)
• Troita máis grande: 26 cm, no Tabeirós
• Troita máis pequena: moitas, máis pequenas ca culleriña

Culleriñas:

• Culleriñas utilizadas con éxito: Ranger cobre do nº 0, Mepps dourada e alongada con puntos vermellos do nº 1, Mini dourada co corpo vermello
• Culleriñas perdidas: 5 (4 Ranger de cobre do nº0 e a Mepps dourada con puntos vermellos do nº 1)

Ríos:

• Río máis rentable: o Tabeirós, con 22 troitas
• Río menos rentable: o Riobó, con 2 troitas

A medida que a temporada vaia avanzando, ireivos poñendo gráficas e comparativas con meses anteriores.

Saúdos!

31-03-2007: río Riobó (A Estrada)

Voltamos outra vez máis, desta vez no río Riobó.

Poñovos en coñecemento: este río é afluente do Liñares (un dos tantos). Ten unha piscifactoría, polo que abundan moito as troitas "Arco iris" (ás que eu chamo troitas "chicle") xa que estas escapan de vez en cando. Pódese acceder a él pola estrada A Estrada - Chapa, despois de pasar o restaurante Río Liñares, e coller á esquerda dirección Berres - Oca. Logo duns kilómetros, e pasar os concesionarios de motocicletas, chegamos á ponte do río. Cara arriba, ten preto de 1 ou 1.5 km de tramo, ata dividirse en dous regatos. Cara abaixo, chegamos á piscifactoría.

Velaquí unhas fotos:



Alá fomos Rubén e mais eu sobre as 4 e media da tarde, xa que estes días oiramos que estaba ben de auga, e que seica tiña bastante troita. Nunca vos fiedes da xente.

O río, a verdade estar, estaba ben. Ten moita zona de corrente na que botar a culleriña, e un par de xeitosas fervenzas. Estaba moi clariño, a pesar de chover prácticamente todo o día anterior, e bastante limpiño.

A tarde non comezaba ben. Non sei que carallo pasou, pero dous lances, duas culleriñas perdidas. Logo, un par de troitas escapadas. Se cando non tes a estrela de cara... A Rubén iballe un pouco millor. Colleu un par delas, y algunha que outra picadiña. Logo, chegamos á separación dos regatos e collimos polo da dereita, que normalmente ten máis auga que o da esquerda. Pouco millor nos foi.

Alí encontramos con outro troiteiro, bo rapaz polo que parecía. Fala que fala con él, que si o Toxo, que si unha troita de 2 kg do ano pasado de non sei quen, que si fulano dalle á cola de rata que nin dios... o típico.

Ó final: Rubén colleu 5 e eu 2. Pequenas, pero eso sí, ben feitiñas e cunha librea preciosa. Non teño fotos para mostrarvos, xa que da mala uva que tiña, olvidouseme de quitarlle fotos ás troitas. Pero vos prometo volver e traer algunha foto (e troita) para casa.

30-03-2007: río Tabeirós (A Estrada)

Velaiquí estamos outra vez para comentarvos a xornada de troitas.

Hoxe, venres 30 de marzo, ás 4 e media, recén comido tras saír de traballar do "locodromo" de Conxo (non vaiades pensar que son interno), decidín aproveitar a tarde pegándolle uns lances ó Tabeirós.

Para os que non o saibades, o Tabeirós é un afluente do Liñares pola marxe esquerda, que desemboca xusto na ponte dos muíños do Viso, xusto onda o límite superior do couto de Liñares. O río atravesa as aldeas de Vinseiro e Tabeirós. Trátase dun río estreito, igual ca parte superior do Liñares, no que os primeiros 500 metros abundan pequenas fervenzas e grandes rocas, lugares con grandes posibilidades de agochar troitas, e con grandes posibilidades de esvarar e caer de fuciños. O resto do río, coma os demais: correntes e pozas. Eso sí, abunda moita troita pequena, e algún que outro "zepelín". Vede as fotos do río:



Pos nada, coma vos dicía, despois de comer decidín matar o gusanillo no río, para ver se caía algunha que outra. A tarde non iba mal, xa que collín 5 xurelos en media hora. Logo, comezou a chover, e tamén o recital de troitas: unha tras doutra, iban coma tolas detrás da culleriña. Facía tempo que non collía tanta troita en tan pouco tempo. 22 troitas en 2 horas e media. Foto do prato cas troitas (da medida) que levei para casa. Meu pai púxose as botas. Medias: 26 cm, 21 cm, 20 cm, 18.5 cm, 18 cm, e 2 de 17.5 cm. Todas con culleriña Ranger de cobre, do nº 0.



Hai que dicir tamén que, cando parou de chover, apenas picaron, aínda que a grande de todo a collín ó final da tarde, despois da chuvia.

Conclusión: tarde perfecta de chuvia, con picadas intensas e seguidas. O río perfecto, moita corriente e bastante limpo. Algún que outro vertedoiro de electrodomésticos e moita silva.

24-07-2007: Couto de Negreira, rio Barcala

Coma ben vos dixen, a próxima entrada deste blog sería para comentarvos as aventuras que me ocorrerían no couto de Negreira, cos ríos Barcala e Albariño. Antes de comezar cas aventuras, vouvos falar acerca del.

O couto de Negreira está formado por dous ríos: o Barcala, río principal, e o Albariño. O primeiro deles, nado a 340 m. de altitude no monte Comado, trátase dun afluente do Tambre pola marxe dereita, cuns 19 Km de percorrido aproximadamente, que atravesa os municipios de A Baña e Negreira. O segundo deles, o Albariño, trátase dun afluente, que baixa dos Altos de Freixeiro, ata desembocar no Barcala. En total, o couto ten unha lonxitude de 8 km., e ten como límite inferior a ponte Vilachán (Barcala) e coma límite superior, as pontes de Rial (Barcala) e Triáns (Albariño). A principal especie piscícola e, como non, a troita, aínda que tamén habita o escalo.

Nesta tempada 2007, a cota de captura é de 10 pezas, sendo o mínimo 17 cm. Os días de pesca permitidos son tódolos días da semán, agás Luns (se non é festivo). Podedes expedir coutos en dous lugares: Casa Salvador, Negreira (981 88 53 12) e Bar Mezquita, Negreira (981 88 51 28).

Para chegar ó couto, basta con coller dirección Negreira, e alí ir cara o pazo. Colleredes un empedrado e uns 40 metros despóis, encontraredes unha ponte, que pasa por riba do Barcala. Se seguides a estrada 50 metros arriba dirección Muxía, colledes o primeiro desvío á dereita (e malo de coller, ten unha costa un pouco empinada), e chegades dereitiño á ponte Vilachán.

O couto non está mal, ó principio hai unhas zonas de correntes, áptas para as culleriñas e moscas. Logo, encontrámonos unha zona de pozas, para continuar con outra zona de correntes. Pasada unha presa grande, encontrámonos cun tramo bastante longo de poza (non a recomendo se estades á culleriña), e ó acabar este tramo aparece a desembocadura do Albariño, cunhas bonitas correntes. Seguindo polo Barcala arriba, atoparemos un refuxio de pescadores, cunha zona merendero, por se a alguén lle entra a fame. Pouco máis arriba subín, xa que o andado é un bo tramo para facer en 5-6 horiñas.

A continuación amósovos unhas instantáneas do río:

Ben, despois de describir o couto, cóntovos a miña experiencia nel. Como todo troiteiro que se precie, levantéime tempraniño, sobre as 6 e media da mañá. Marchei da casa ás 7 en punto, co fin de chegar ás 8 ó río. Despóis de cruzarme co radar da patrulla de Tráfico (espero que non chegue nada á casa), e unha chamada da natureza ó baño de gasolinera de Negreira, cheguei ó río.

Encontreime cun paisano recén chegado, o cal iba a miñoca. Mal asunto, xa que iba a ter que adiantalo ca culleriña. Logo de cambiarme, comecei o día. Tras unha picada, ós 20 minutos de comezar, saquei a primeira: unha bonita xouva de 15 cm. Algo é algo.

Despóis de sobrepasar as pozas, e ó troiteiro, collín a segunda do día: nin 12 cm. debía ter. Mal iba o día: non picaban ben, facía algo de frío, xa levaba dúas horas... non estaba moi convencido do día. Pero un nunca se rinde, e continuéi ca miña ilusión de coller máis.

Esta acabouse cando parei a tomar o bocata cuns paisanos cortando unhas árbores a carón do río, cerquiña da desembocadura do Albariño. Boa xente. Ata me ofrecían quintos de Estrella, pero millor non beber cando un está na labor.

Logo do bocata, atopeime un "especimen" de troiteiro. O típico borde que apenas fala, e contesta mal ás preguntas típicas de troitero: "qué, pican?", ou "levamos algo?". Espero que non lle pique unha troita nunca máis.

Pouco máis arriba, caeron a terceira e a cuarta do día: otras dúas xouvas, as últimas do día. Despois de 1 hora máis de pesca e mala ostia, decidín marchar. Sorte que tiven de encontrar a un señor que me levou de novo á ponte (agradézollo infinitamente, e sinto mancharlle o coche), porque xa non podía moito máis ca alma.

Xúntovos unha toma dun xurelo do Barcala:

Conclusión do couto: bo río, cunhas zonas de correntes excelentes. Iba un pouco cheo, pero conto que dentro duns meses estea en millores condicións, e que faga menos frío, que senón as troitas non se moven. Eso sí, un pouco sucio, xa que había algún que outro vertido onda a desembocadura do Albariño. Unha pena.

Nota: os textos e descripcións do couto foron sacadas do coleccionable de "Caza e pesca galega"

Comezo da tempada 2007

Voltamos de novo co inicio da tempada de pesca 2007!

Sí, xa está aquí. Por fin. É un momento que todo troiteiro espera. Durante a semana anterior, todos revisamos as canas, os carretes, compramos sedela e culleriñas, anzós, moscas, e esperamos ó sabado con esa ilusión que todo troiteiro ten. Esa ansia por botarse ó río, esas gañas de molla-la miñoca, da calzar ás botas de goma, de picarse cas silvas e ortigas... bótase de menos!

Quen non tivo nunca estos síntomas, entendo que non é troiteiro, ou que realmente non sabe qué é a pesca da troita. Só podo dicir que, o que realmente lle gusta, o que realmente ó vive, sabe perfectamente qué son os días previos o inicio da tempada.

Tan pretiño estaba o día, que unha semana antes comecei a comprar material: sedela Fendreel do 0.16, culleriñas Ranger de cobre e douradas dos nº 0 e 0.5, e como non, unha preciosa cana Shimano de 1.80, lixeriña como ten que ser. O carrete, pois xa o tiña, un regalo de cumpreanos que me fixeron Rubén e mais Nuñez.

Todo listo. Agora, o que falta é decidir o sitio ó que ir o primeiro día. Despois de cavilar durante varios días con Rubén se ibamos a un sitio ou o outro, decidimos ir ó Viso, xusto no límite superior do couto de Ponte Liñares, nos muíños de Penide.

Trátase dun río pequeno, estreito, con moita troita pequena, e ás veces, con algunha que outra sorpresa. Para comezar a tempada, non está mal, tendo en conta que o ano pasado portouse de maravilla. Alá fomos os dous. Chegamos ás 8 da mañá, xa de día. Por certo, día nuboso, que non despexou ata as 11 e media aproximadamente. Cambiamonos, e ó río!

O día comezada ben. Nos primeiros lances, un par de picadas a cada un. Non está mal. E comezamos a encontrar outros troiteiros, uns amables, e outros avinagrados. Ten que haber de todo no mundo. Seguimos hacia arriba, pero o día parecía non ir moi ben.

Ó pasar a ponte nova da estrada, empezou a millorar. Primeiro un, logo o outro. Un par de pequenas fario que alegraban a mañá. Xurelos, pero polo menos estabamos estrenados. Non foi ata chegar á zona dos muiños cando comezamos a pillar ben. Igoal ca antes: un unha, outro outra. Así ata chegar ó tramo alto do regato da dereita (o río divídese en dous regatos na súa zona alta).
Alí acabouse o día, non por desexo propio, senón porque rompín a cana. Sí, maravilla de cana, e co punteiro na mán. Nese momento, levabamos eu 7 e o outro 8, case todas ca Ranger de cobre do 0. Non hai queixa.

Mellor ir recollendo, polo que fomos pola estrada. Menuda camiñata! 30 minutos de camiño, recén saído o sol, e cas botas altas ata o peito. Menos mal que un pensa en todo e leva auga para cando mais se necesita.

Móstrovos a continuación unha fotografía tomada neste fructuoso día. Nela está o redactor deste blog recén sacado un dos 7 xurelos do día. Premio ó que sexa capaz de localizar a troita:

Ó próximo día, toca couto en Negreira. Ireivos informando!

Mellores intres da tempada 2006 (3)

Voltamos cos mellores intres desta tempada pasada. Desta vez, imos ó couto de Verdes (Carballo).

Ala fomos Rubén e máis eu (prometo poñer fotos de nós) cara Verdes. 7:00 da mañá. Chovera toda a semana. Temiamos o peor. E por suposto, non nos equivocamos.

Se non era un tsunami, pouco lle faltaba. Arredemo co río. Penso que unha imaxe vale máis ca mil palabras:

Aí o tendes. Maxestuoso. Grandioso. Soberbio. E chocolate! Foi a primeira vez na miña vida que tardei 5 horas en comezar a pescar. Nunca vira tal desesperación coma a de Rubén. Él era o que tiña o couto, e eu somentes iba para acompañalo e para pescar nun río calqueira que encontrara polo camiño.

Demos volta, buscando outro río para molla-la culleriña. Nada. Todos chocolates. Acabamos na praia de Razo. Dimos máis voltas. E finalmente, tirámonos coma tolos nun regato calqueira. Millor era que foramos para casa. 1 troita entre os dóus. Somentes se oían blasfemas en varios Km á redonda. Tan mal nos iba, que decidimos marchar.

Temos pensado voltar... pero eso sí... como volva estar así o río...

Mellores intres da tempada 2006 (2)

Continuamos ca segunda parte dos mellores intres da tempada 2006 co día que fun ó couto sen morte do río Arenteiro, en Carballiño.

Cara alí marchamos Rubén (un aventureiro máis da pesca) e máis eu. De camiño, paramos a tomar café no hotel onde sirven os coutos, para ver se conseguiamos coller un couto para él, xa que eu lográrao no sorteo anual de coutos da Xunta de Galicia. Unha mágoa que non houbera.

Unha vez chegado ó río, tiramos cara arriba na ponte que vai dar ó paseo, preto da depuradora. Alí comeza o couto sen morte, aproximadamente 1 km de distancia. Despedinme de Rubén, xa que él non podía subir máis e nese intre comecei a miña primeira andadura polo Arenteiro.

O día comezou difícil, xa que somentes pillei unha troita no tramo que vai dende a depuradora ata a ponte que atravesa o río,xusto por riba dun precioso recinto hosteleiro pegadiño ó río. Inda por riba era máis pequena ca culleriña (unha Ranger de cobre do 1, cun só anzó e sen arpón, tal e como a lei di).

Xusto ó pasa-la ponte, comezou unha inesperada e agradable xornada de pesca. Na curva seguinte, botei a culleriña a favor de corrente nun rebumbio de augas, e cando iba pola mitade do percorrido, ... ZAS! Picoume unha troita, ca mala sorte de que no primeiro coletazo xa se soltou... Pero ó liberarse da culleriña, mostrou o seu corpo por riba da auga...

Aquelo non era unha troita... Era un tiburón! Mira que era grande a condenada... E coma sempre, tivenme que fastidiar e seguir intentándoo, así que continuei o meu camiño.

Unha hora máis tarde debía de levar preto de 10 troitas collidas (e voltas de novo á auga), e outras tantas que quedaron escocidas na auga. Non se estaban dando nada mal, xa que case todas daban a medida (entre 19 e 27 cm). Pero o millor estaba por chegar.

Nun arrebato de paixón pola culleriña, un enorme exemplar de Fario comezou unha loita que duraría preto dos 2 minutos. Impresionante!! Non teño palabras para describir o que alí aconteceu. Unha imaxe vale mais ca mil palabras:

Coma ben vos dixen, non teño palabras para describir a loita que mantiven con tal besta. Nunca na miña vida collera tal exemplar.

A xornada continuou ata chegar ás 30 pezas (duas delas coma as da imaxe). Lastima de non poder facer unha boa troitada con elas. Quizá millor así, para nun futuro volver a pillar estes exemplares.