Último couto "oficial" da tempada (non sei se acabarei indo a algún sen morte ou intensivo) no terreo do Ulla, dificil estadio por outro lado.
Sinde... moi bo couto, moi boa paisaxe. Incrible... da gusto andar por alí. Alá fomos eu, meu irmán, súa muller y as rapazas de paseo por alá. Sí, de paseo, porque mentres estiveron por alí, non lle adiquei a concentración necesaria para poder pescar. Máis ben estiven con eles por alí, mirando bichiños, tentando ensinarlle un pouco á cola de rata (a meu irmán gustalle pero todavía non sabe) e mostrándolle ás rapazas as cousas do río, incluso as molladuras (que raro, non?). o que se dí pescar, ata ese momento, nin comezara.
Pois nada, a iso das 7 da tarde decidiron marchar. E nese momento encontreime co irmán de Rubén, outro troiteiro crónico. Crucei o río (máis ben collín o coche e din a toda a volta, porque estaba cheo de auga...) e púxenme a falar con él.
Xa levaba unhas cuantas capturas, aínda que o día non daba moito de sí. Un bo reo e unha troita de trinta e pico. Non está mal... había ser eu... Finalmente, logo dun diálogo "troiteiro", deixoume unha Ranger prateada do nº 2. Xa eran as 8 da tarde, e pouco máis iba a pescar.
Pero triunfei nuns 40 minutos de inspiración. 4 troitas (unha de vinte cm) e unha escapada rosadiña e grandocha foron o resultado final. Mágoa dela, e de novo sen cámara.
Así, non se pode....
lunes, 20 de agosto de 2007
domingo, 19 de agosto de 2007
2007-08-02: río Ulla, zona de Santeles (A Estrada)
Logo das vacacións ben tomadas por diferentes puntos de xeografía española e francesa, voltei á miña casa, a preparar os últimos días de troitas que o traballo dexioume disfrutar.
Decidín pois ir á zona de Santeles no río Ulla, sitio de frecuente visita de bañistas xa que ten unha mini-praia para tomar o sol e unhas pozas aptas para o baño.
E alá fun eu duas horiñas nada máis, dende as 7 da tarde ata as 9 de noite. E non foi tan mal coma eu esperaba....
Decidín probar ca culleriña, unha Ranger de cobre do nº 2, xa que aínda non as veía cebarse, inda que facía un soliño perfecto. Ademáis, levaba auga a cañón, co cal esta culleriña ía perfecta.
Comecei a vadea-lo río máis abaixo da mini-praia, un pouco para non molestar ós bañistas que tentaban pescar escalos, e que eles non me molestasen a min, e así poder bordealos polas correntes que circulan xusto detrás da mini-praia.
Tiki taka, tiki taka... ata chegar ás correntes eses, nin troita toquei... Aínda salvei o momento con 3 troitas, unha boa de 21 cm apróximadamente. Lástima que perdese unha culleriña antes.
Logo de atravesar a gran poza ata a orilla (pouco máis e afogo) tras 1 hora de culleriña, decidín probar ca cola de rata, xa que aínda non me había estrenado. E menos mal que probei!!
Púxenlle unha falangista (negra e vermella) con hackle branco que me regalaran uns troiteiros asturianos cando viñeron visitar Couso. E así foi. Un par de subidas, unha picada case convertida en captura, e unha troita na miña man. Pequena, pero troita.
Logo probei na mini-praia, xa que os escaleiros (pescadores de escalos) marcharan facía un anaco. E alí probei cun tricóptero marrón, feo coma un croio, pero que ata a mín dábanme ganas de botarlle o dente.
E o dente botoullo unha de 25 cm. Nai que a pareu. Como tiraba a maricona. Moito se notan os tiróns ca cola de rata. É incríble... Pena dunha foto que non teño, xa que non levaba cámara.
E dous minutos máis tarde, unha pequecha co mesmo tricóptero.
Balance total: 6 troitas, 3 ca culleriña e 3 ca cola de rata. Gran estreo mundial con este último cebo. Pena da culleriña perdida, pero o que non arriesga, non colle..
Decidín pois ir á zona de Santeles no río Ulla, sitio de frecuente visita de bañistas xa que ten unha mini-praia para tomar o sol e unhas pozas aptas para o baño.
E alá fun eu duas horiñas nada máis, dende as 7 da tarde ata as 9 de noite. E non foi tan mal coma eu esperaba....
Decidín probar ca culleriña, unha Ranger de cobre do nº 2, xa que aínda non as veía cebarse, inda que facía un soliño perfecto. Ademáis, levaba auga a cañón, co cal esta culleriña ía perfecta.
Comecei a vadea-lo río máis abaixo da mini-praia, un pouco para non molestar ós bañistas que tentaban pescar escalos, e que eles non me molestasen a min, e así poder bordealos polas correntes que circulan xusto detrás da mini-praia.
Tiki taka, tiki taka... ata chegar ás correntes eses, nin troita toquei... Aínda salvei o momento con 3 troitas, unha boa de 21 cm apróximadamente. Lástima que perdese unha culleriña antes.
Logo de atravesar a gran poza ata a orilla (pouco máis e afogo) tras 1 hora de culleriña, decidín probar ca cola de rata, xa que aínda non me había estrenado. E menos mal que probei!!
Púxenlle unha falangista (negra e vermella) con hackle branco que me regalaran uns troiteiros asturianos cando viñeron visitar Couso. E así foi. Un par de subidas, unha picada case convertida en captura, e unha troita na miña man. Pequena, pero troita.
Logo probei na mini-praia, xa que os escaleiros (pescadores de escalos) marcharan facía un anaco. E alí probei cun tricóptero marrón, feo coma un croio, pero que ata a mín dábanme ganas de botarlle o dente.
E o dente botoullo unha de 25 cm. Nai que a pareu. Como tiraba a maricona. Moito se notan os tiróns ca cola de rata. É incríble... Pena dunha foto que non teño, xa que non levaba cámara.
E dous minutos máis tarde, unha pequecha co mesmo tricóptero.
Balance total: 6 troitas, 3 ca culleriña e 3 ca cola de rata. Gran estreo mundial con este último cebo. Pena da culleriña perdida, pero o que non arriesga, non colle..
sábado, 18 de agosto de 2007
Estatísticas Xullo 2007
Aquí están as estatísticas do mes de Xullo. A verdade é que millor ca Xuño foi, e inda por riba nin sequera as collín en Galicia, se non que probei sorte nos ríos navarros.
Troitas: 3
Culleriñas perdidas: 0
Río máis rentable: o Orabidea, Navarra, xa que collín as 3 alí
Puido ser peor... puiden perder culleriñas.....
viernes, 17 de agosto de 2007
De troitas por Navarra....
Boas a todos. Xa estou de volta das vacacións e xa nos encontramos traballando. Disculpade a tardanza en actualiza-lo blog, porque estiven a mil cousas no traballo (enmarronáronme ata as cellas).
Teño un amigo destinado en Navarra, preto da fronteira co País Basco francés. Este meu amigo é troiteiro crónico, polo que vos imaxinades qué pode saber y qué pode facer. Inda por riba é Garda Civil, co cal sábeas todas (saludiños, que fixo que o estás lendo).
Alá fomos de vacacións a pasar unha semaniña e disfrutar duns paraxes preciosos. Digamos que é coma Galicia, pero menos ardida. E por suposto, está chea de ríos e regatos, os cales tiven a oportunidade de ver, e incluso algún de disfrutar.
Preto de onde estabamos está o Bidasoa, gran río salmoneiro. É un río magnifico, moi parecido ó Sella asturiano en canto á color da auga e a forma. Unha mágoa que non puidese botarlle uns lances, quedeime coas ganas.
Outros ríos que merece a pena visitar son o Baztan, Luzaide o Aritzakun, todos eles con augas moi clariñas e cheos de troitas, xa que prácticamente son ríos nos que pouca xente vai a pescar.
Preto do lugar onde durmiamos, está o Orabidea, regato que tiven a sorte de probar, e de sacar 3 fermosas troitas de vintepico centímetros (xa non me acordo das medidas) en 45 minutos de tramos, e alí vai ser que non se andan con coñas. Xúntovos unha toma dunha troita dese regato, neste caso é do meu amigo troiteiro que por alí pesca a miúdo:
Teño un amigo destinado en Navarra, preto da fronteira co País Basco francés. Este meu amigo é troiteiro crónico, polo que vos imaxinades qué pode saber y qué pode facer. Inda por riba é Garda Civil, co cal sábeas todas (saludiños, que fixo que o estás lendo).
Alá fomos de vacacións a pasar unha semaniña e disfrutar duns paraxes preciosos. Digamos que é coma Galicia, pero menos ardida. E por suposto, está chea de ríos e regatos, os cales tiven a oportunidade de ver, e incluso algún de disfrutar.
Preto de onde estabamos está o Bidasoa, gran río salmoneiro. É un río magnifico, moi parecido ó Sella asturiano en canto á color da auga e a forma. Unha mágoa que non puidese botarlle uns lances, quedeime coas ganas.
Outros ríos que merece a pena visitar son o Baztan, Luzaide o Aritzakun, todos eles con augas moi clariñas e cheos de troitas, xa que prácticamente son ríos nos que pouca xente vai a pescar.
Preto do lugar onde durmiamos, está o Orabidea, regato que tiven a sorte de probar, e de sacar 3 fermosas troitas de vintepico centímetros (xa non me acordo das medidas) en 45 minutos de tramos, e alí vai ser que non se andan con coñas. Xúntovos unha toma dunha troita dese regato, neste caso é do meu amigo troiteiro que por alí pesca a miúdo:
domingo, 12 de agosto de 2007
Estatísticas Xuño 2007
Aquí están as estatísticas do mes de Xuño. Teño que dicir á miña favor que só fun unha vez, ó río Lor.
Troitas: 0
Culeriñas perdidas: 0
Río máis rentable: o sofá da miña casa
Digamos que non foi o millor mes da miña vida...
domingo, 5 de agosto de 2007
De volta...
Moi boas a todos,
Xa estamos de volta, logo dun case un mes de vacacións e dunha semana de aterrizaxe no traballo.
Traio comigo unha chea de cousas: troitas e piscifactorías navarras, de pesca polo Ulla, e algunha que outra viaxe polo mundo adiante.
Pronto comezarei a actualizar contidos, polo que vos pido paciencia e agradézovos que sigades vendo o blog (vexo que hai bastantes visitas dende que marchei).
Gracias a todos e preparádevos...
Saúdos.
Xa estamos de volta, logo dun case un mes de vacacións e dunha semana de aterrizaxe no traballo.
Traio comigo unha chea de cousas: troitas e piscifactorías navarras, de pesca polo Ulla, e algunha que outra viaxe polo mundo adiante.
Pronto comezarei a actualizar contidos, polo que vos pido paciencia e agradézovos que sigades vendo o blog (vexo que hai bastantes visitas dende que marchei).
Gracias a todos e preparádevos...
Saúdos.
miércoles, 27 de junio de 2007
Despedida....momentánea
Amigos,
Chega o mes de Xullo, un mes no que moitos curritos necesitamos un respiro, un descanso do traballo para retomar as forzas perdidas nos últimos meses.
O próximo viernes comezo as vacacións e esa misma noite comezarei unha viaxe que durará preto de dúas semanas, que espero que sean intensas e incluso con algunha que outra captura :P e non só me refiro a troitas e salmóns... espero que non piquen escalos
Estarei de volta sobre o 16 de Xullo, polo que dudo que poida actualizar o blog de forma frecuente.
Saúdos a todos e xa vos contarei as miñas aventuras...
Ata a feira!
Chega o mes de Xullo, un mes no que moitos curritos necesitamos un respiro, un descanso do traballo para retomar as forzas perdidas nos últimos meses.
O próximo viernes comezo as vacacións e esa misma noite comezarei unha viaxe que durará preto de dúas semanas, que espero que sean intensas e incluso con algunha que outra captura :P e non só me refiro a troitas e salmóns... espero que non piquen escalos
Estarei de volta sobre o 16 de Xullo, polo que dudo que poida actualizar o blog de forma frecuente.
Saúdos a todos e xa vos contarei as miñas aventuras...
Ata a feira!
domingo, 17 de junio de 2007
Material do troiteiro
Amósovos o material que soio usar cando vou ás troitas.
Culleriñas
Moscas secas (monstruos do menda)
Culleriñas
Moscas secas (orixe asturiana)
Moscas secas (monstruos do menda)
Ata aquí por agora. Próximamente máis....
16-06-2007: Couto de Couso, río Ulla
Aqui estamos outra vez para contarvos as miñas penurias no río. Esto vai de mal en peor, non recordo tal temporada dende hai anos... igual estoy predestinado a carón do meu Celta, que así lle vai este ano...
Ben, pois onte acerqueime ata o couto de Couso no Ulla, couto salmoneiro que últimamente é ira das críticas dos pescadores xa que últimamente non se collen salmóns nel dende hai uns anos. Bótanlle a culpa á pasarela de formigón que fixeron, pero eu penso que non é problema deso, senón que a subida tena moi fácil a carón da presa, na que hai certas aberturas nas que o salmón, á minima subida do caudal, pega un chimpo e xa está camiño ás frezaderas.
Deixando este tema a carón (non é un post adicado a isto), cóntovos como foi o desastroso día no Ulla.
Cheguei ó río as 12:00 da mañá. Se ben normalmente vou temprano, decidín ir a estas horas xa que o día non estaba moi ben (vento e chuvia) e decidín aproveitar o mediodía, xa que soen mostrar máis actividade nesas horas.
Alá fun coa Ranger do nº 1 de cobre, e logo de dúas horas logrei pillar a primeira (15 cm). Algo é algo. 3 minutos despóis logrei quitar no mesmo sitio unha de 19 cm. Eran sobre as dúas da tarde e parecía que empezaba o movemento.
Seguín cara arriba pola orilliña, e alí saquei a grande do día: 25 cm de bravura. E a última do día tamén. Porque somentes tuva unha picada máis, desta vez pola tarde cando andaba a practicar ca cola de rata e lle metín unha ninfa. A miña primeira picada ca ninfa. Lástima que esta se soltase.
O día pouco máis foi. Disfrutei moito nesas 5 horas de pesca, se ben as capturas non acompañaron. Practiquei ca cola de rata diferentes artes: mosca seca e ninfa. Ademáis, puxérache o baixo de línea trenzado en lugar do antigo baixo de sedela que lle tiña, e a verdade é que se se gaña en comodidade, pérdese en lanzamento: qué condenado é de lanzar....
Fotoss non teño porque non levei a cámara, pero algunha eivos de poñer dalgunha das visitas que lle fago a miúdo para descansar.
Ó final: Couso 0 - 3 Menda lerenda.
PD: destacar que xa se esgotou o cupo de salmóns o día 12 de Xuño. Así o dicía un cartel dos gardas de Medio Ambiente.
Ben, pois onte acerqueime ata o couto de Couso no Ulla, couto salmoneiro que últimamente é ira das críticas dos pescadores xa que últimamente non se collen salmóns nel dende hai uns anos. Bótanlle a culpa á pasarela de formigón que fixeron, pero eu penso que non é problema deso, senón que a subida tena moi fácil a carón da presa, na que hai certas aberturas nas que o salmón, á minima subida do caudal, pega un chimpo e xa está camiño ás frezaderas.
Deixando este tema a carón (non é un post adicado a isto), cóntovos como foi o desastroso día no Ulla.
Cheguei ó río as 12:00 da mañá. Se ben normalmente vou temprano, decidín ir a estas horas xa que o día non estaba moi ben (vento e chuvia) e decidín aproveitar o mediodía, xa que soen mostrar máis actividade nesas horas.
Alá fun coa Ranger do nº 1 de cobre, e logo de dúas horas logrei pillar a primeira (15 cm). Algo é algo. 3 minutos despóis logrei quitar no mesmo sitio unha de 19 cm. Eran sobre as dúas da tarde e parecía que empezaba o movemento.
Seguín cara arriba pola orilliña, e alí saquei a grande do día: 25 cm de bravura. E a última do día tamén. Porque somentes tuva unha picada máis, desta vez pola tarde cando andaba a practicar ca cola de rata e lle metín unha ninfa. A miña primeira picada ca ninfa. Lástima que esta se soltase.
O día pouco máis foi. Disfrutei moito nesas 5 horas de pesca, se ben as capturas non acompañaron. Practiquei ca cola de rata diferentes artes: mosca seca e ninfa. Ademáis, puxérache o baixo de línea trenzado en lugar do antigo baixo de sedela que lle tiña, e a verdade é que se se gaña en comodidade, pérdese en lanzamento: qué condenado é de lanzar....
Fotoss non teño porque non levei a cámara, pero algunha eivos de poñer dalgunha das visitas que lle fago a miúdo para descansar.
Ó final: Couso 0 - 3 Menda lerenda.
PD: destacar que xa se esgotou o cupo de salmóns o día 12 de Xuño. Así o dicía un cartel dos gardas de Medio Ambiente.
domingo, 10 de junio de 2007
I KDD Pescadores Inter-Blogs
O dito, propóñovos entre todos os que nos visitamos mutuamente unha quedada pescantina para darmonos a coñecer e compartir un día de pesca entre todos (e así aprender uns dos outros).
O día do evento: calquera sábado ou domingo da fin de semana, por exemplo o 23 de Xuño.
O lugar: Ulla, Tambre,... ou incluso Vilagudín, un espazo amplo para estar todos xuntos e sacar bos exemplares.
Oblígase ó personal que visita o blog que indique as súas suxerencias de día e lugar. Logo xa nos encargaremos de tramitar a comida, hora, etc.
Ben, ¿qué vos parece?
O día do evento: calquera sábado ou domingo da fin de semana, por exemplo o 23 de Xuño.
O lugar: Ulla, Tambre,... ou incluso Vilagudín, un espazo amplo para estar todos xuntos e sacar bos exemplares.
Oblígase ó personal que visita o blog que indique as súas suxerencias de día e lugar. Logo xa nos encargaremos de tramitar a comida, hora, etc.
Ben, ¿qué vos parece?
09-06-2007: Couto de A Labrada, río Lor
Señores e señoras.... Segundo rosco da tempada 2007! (o primeiro non o puxen no blog que ca mala ostia que tiña, non fun capaz de articular palabra algunha)
Que vos podo comentar acerca do Lor. O río é precioso: moi clariño de auga, cunhas táboas perfectas, unhas correntes maravillosas.... pero outro ano saímos de alí cun rosco.
Ben, o couto da Labrada está na estrada N-120 dirección Ponferrada, xusto no límite co concello de Quiroga. Pasades a ponte que pasa por riba do río e uns 500 metros máis adiante hai un cruce cara a esquerda. Collédelo e o couto xa está alí (na metade, máis ou menos). Para ir dende A Estrada, tendes que coller dirección Lalín-Rodeiro e logo dirección Monforte, entrando nos corredoiros e xa comunica directamente ca N-120.
Alá chegamos sobre as 8 e media da mañá, nun día marcado pola néboa e as nubes. Vamos, que facía un día caralludo. Logo de tomar o rutinario café, e facerlle a mítica visita ó Sr. Roca antes de ir ó río, comezamos a pescar.... perdón, a mollar a culleriña.
Creo que foron un par de picadas, pero nada máis. Intentámolo con todo: culleriñas de diferentes tipos, mosca afogada, mosca seca e ata intenteino ca ninfa (non son precisamente experto nestas cousas), e nada de nada. Nin unha soa troita.
É o segundo ano no que levo un rosco neste río. Non o entendo. O río está ben, e ten zonas perfectas. Pero non houbo maneira. Non sei, quizá para o ano que ven.
Amósovos unhas fotiños do río (algunha do ano pasado):
Arriba, a presa e mais a ponte onde comezamos pescar. Abaixo, diferentes zonas do río.
Esta última toma é do ano pasado, na ponte do século XVII creo...
Conclusión (futboleira neste caso): empate a ceros no "Lor - Menda lerenda", nun partido duro, no que abundaron as ocasións de gol do equipo local (lanzamentos ás copas das árbores) que puido golear claramente.
Que vos podo comentar acerca do Lor. O río é precioso: moi clariño de auga, cunhas táboas perfectas, unhas correntes maravillosas.... pero outro ano saímos de alí cun rosco.
Ben, o couto da Labrada está na estrada N-120 dirección Ponferrada, xusto no límite co concello de Quiroga. Pasades a ponte que pasa por riba do río e uns 500 metros máis adiante hai un cruce cara a esquerda. Collédelo e o couto xa está alí (na metade, máis ou menos). Para ir dende A Estrada, tendes que coller dirección Lalín-Rodeiro e logo dirección Monforte, entrando nos corredoiros e xa comunica directamente ca N-120.
Alá chegamos sobre as 8 e media da mañá, nun día marcado pola néboa e as nubes. Vamos, que facía un día caralludo. Logo de tomar o rutinario café, e facerlle a mítica visita ó Sr. Roca antes de ir ó río, comezamos a pescar.... perdón, a mollar a culleriña.
Creo que foron un par de picadas, pero nada máis. Intentámolo con todo: culleriñas de diferentes tipos, mosca afogada, mosca seca e ata intenteino ca ninfa (non son precisamente experto nestas cousas), e nada de nada. Nin unha soa troita.
É o segundo ano no que levo un rosco neste río. Non o entendo. O río está ben, e ten zonas perfectas. Pero non houbo maneira. Non sei, quizá para o ano que ven.
Amósovos unhas fotiños do río (algunha do ano pasado):
Arriba, a presa e mais a ponte onde comezamos pescar. Abaixo, diferentes zonas do río.
Esta última toma é do ano pasado, na ponte do século XVII creo...
Conclusión (futboleira neste caso): empate a ceros no "Lor - Menda lerenda", nun partido duro, no que abundaron as ocasións de gol do equipo local (lanzamentos ás copas das árbores) que puido golear claramente.
Estatísticas Maio 2007
Aquí están as estatísticas do mes de Maio, nas que se pode ver que vamos en decadencia total:
Troitas:
Troitas:
- Troitas collidas: 12 (1 no Masma, 5 no Anllóns, 4 no Vea e 2 no Ulla)
- Troitas máis grande: 23 cm no Ulla
- Troita máis pequena: algún xurelo do Anllóns
Culleriñas
- Culleriñas utilizadas con éxito: Ranger de cobre do nº 0 e 1, Koala cobre nº 1
- Culleriñas perdidas: unha chea delas (8) das cales hai Mepps, Ranger, ...
Ríos:
- Río máis rentable: o Anllóns (5 troitas)
- Río menos rentable: o Masma (1 reo)
Esto vai de mal en peor. Vou ter que forzar un pouco....
viernes, 8 de junio de 2007
Adiviña adiviñanza...
.... por onde lanzo a culleriñaaaaa????
(Foto tomada no couto do río Vea a mediados de Maio)
PD: prométovos actualizar máis a miudo o blog (toca poñer as pésimas estatísticas do mes de Maio)
(Foto tomada no couto do río Vea a mediados de Maio)
PD: prométovos actualizar máis a miudo o blog (toca poñer as pésimas estatísticas do mes de Maio)
martes, 22 de mayo de 2007
Reflexión pisci-futboleira...
¿En qué se parece a pesca da troita ó fútbol? En principio, diredes que nada, que qué ten que ver un deporte de 22 homes detrás dun balón co fabuloso deporte que é a pesca da troita. Pero non é certo de todo.... o fútbol na pesca vai chegaaaaaaaaar
Ben, a pesca da troita é un partido de fútbol, na que os riváis son o pescador e máis o río. É dicir, se vou pescar ó Ulla, o partido é Alex vs Ulla. Ou ó revés, se queredes xogar de visitante. A gusto do consumidor.
Pero claro, para ter un equipo, tes que ter xogadores. Pois os xogadores son as culleriñas e/ou moscas (no meu caso o primeiro, a mosca aínda non a domino ben). Se a culleriña é unha celta do nº 1 pois o xogador será un estilo Munitis, e se temos unha ranger do nº 3, pois será un estilo Janker. Logo incluso podedes darlle nomes ás culleriñas: á miña ranger do nº 1 chámolle Ronaldo (nos seus bos tempos, claro).
¿E os goles? Non hai fútbol sen goles. Pois os goles son as troitas, e a forma en que se pilla: se son troitas pequenas, pois será un gol de empuxar o balón. Se é unha boa troita, pois un gol de falta: se mide 25 cm, unha falta botada dende os 25m. por exemplo. Pode suceder que se lanzas, pega na rama, cae a culleriña a auga, fagas un ruido que nin dios, e colles unha troita de 30 cm., pois será un gol na área, con xogo embarullado, e ó final, centro e chilena (por exemplo, só hai que botarlle imaxinación).
Pero faltan os goles en contra: as culleriñas/moscas. Se perdes unha culleriña, gol en contra. Se a perdes de forma espectacular (culleriña na pola de 30 metros aló), golazo! Como podes perdela de mil formas, que a túa imaxinación empece a traballar.
Ata aquí as normas básicas do xogo. Logo, o que a imaxinación vos deixe. Nós, cada vez que perdemos culleriñas (a partir de agora, gol en contra), cantamos no río coma se foramos Jose María García: "Gol, gol, gol!".
Logo, tamén lle damos nomes ós ríos. O Ulla, coma o campo do Valencia: Mestulla. O río Vea é o Santiago Bernavea... e moitos máis que podedes facer. ¿Que non encontrades? Sempre se pode contruir un Touzosas Park, ou un Umia Arena.
Que máis vos podo contar..... os xogadores: máis do mesmo. Mesmo os vosos nomes poden ser bos xogadores. ¿Para Rubén? Pois Karl Heinze Rubenigge... Xa vos dixen que tendes que deixar voar a vosa imaxinación.
Por suposto tamén hai goles en propia porta: os escalos. Un escalo está estipulado coma gol en propia, sen marcha atrás. Así que a ver que facedes... e procurade non pillar moitos, no vos vaia a pasar coma o Atlético de Madrid.
E algunha outra cosa máis que se me esquece, polo que xa volas engadirei en próximas entradas. Propóñovos seguir estas indicacións cando vaiades o río. Xa verás como vos animades uns ós outros. E se algún día atopades a alguén berreando un "Gol, gol, gol!" cunha culleriña enganchada na outra orilla.... alí estarei.
Ben, a pesca da troita é un partido de fútbol, na que os riváis son o pescador e máis o río. É dicir, se vou pescar ó Ulla, o partido é Alex vs Ulla. Ou ó revés, se queredes xogar de visitante. A gusto do consumidor.
Pero claro, para ter un equipo, tes que ter xogadores. Pois os xogadores son as culleriñas e/ou moscas (no meu caso o primeiro, a mosca aínda non a domino ben). Se a culleriña é unha celta do nº 1 pois o xogador será un estilo Munitis, e se temos unha ranger do nº 3, pois será un estilo Janker. Logo incluso podedes darlle nomes ás culleriñas: á miña ranger do nº 1 chámolle Ronaldo (nos seus bos tempos, claro).
¿E os goles? Non hai fútbol sen goles. Pois os goles son as troitas, e a forma en que se pilla: se son troitas pequenas, pois será un gol de empuxar o balón. Se é unha boa troita, pois un gol de falta: se mide 25 cm, unha falta botada dende os 25m. por exemplo. Pode suceder que se lanzas, pega na rama, cae a culleriña a auga, fagas un ruido que nin dios, e colles unha troita de 30 cm., pois será un gol na área, con xogo embarullado, e ó final, centro e chilena (por exemplo, só hai que botarlle imaxinación).
Pero faltan os goles en contra: as culleriñas/moscas. Se perdes unha culleriña, gol en contra. Se a perdes de forma espectacular (culleriña na pola de 30 metros aló), golazo! Como podes perdela de mil formas, que a túa imaxinación empece a traballar.
Ata aquí as normas básicas do xogo. Logo, o que a imaxinación vos deixe. Nós, cada vez que perdemos culleriñas (a partir de agora, gol en contra), cantamos no río coma se foramos Jose María García: "Gol, gol, gol!".
Logo, tamén lle damos nomes ós ríos. O Ulla, coma o campo do Valencia: Mestulla. O río Vea é o Santiago Bernavea... e moitos máis que podedes facer. ¿Que non encontrades? Sempre se pode contruir un Touzosas Park, ou un Umia Arena.
Que máis vos podo contar..... os xogadores: máis do mesmo. Mesmo os vosos nomes poden ser bos xogadores. ¿Para Rubén? Pois Karl Heinze Rubenigge... Xa vos dixen que tendes que deixar voar a vosa imaxinación.
Por suposto tamén hai goles en propia porta: os escalos. Un escalo está estipulado coma gol en propia, sen marcha atrás. Así que a ver que facedes... e procurade non pillar moitos, no vos vaia a pasar coma o Atlético de Madrid.
E algunha outra cosa máis que se me esquece, polo que xa volas engadirei en próximas entradas. Propóñovos seguir estas indicacións cando vaiades o río. Xa verás como vos animades uns ós outros. E se algún día atopades a alguén berreando un "Gol, gol, gol!" cunha culleriña enganchada na outra orilla.... alí estarei.
domingo, 20 de mayo de 2007
Nova ligazón
Recoméndovos visitar o seguinte blog: http://mosqueados.blogspot.com
Igual os partides un pouco as cachas da risa...!
Igual os partides un pouco as cachas da risa...!
8 días d'ouro do Corte Inglés
Vouvos relatar brevemente (porque non merece moito máis) estes 8 días de ouro, coma os do Corte Inglés, no que fun os ríos Masma (Mondoñedo), Anllóns (Verdes) e Vea (Souto de Vea, A Estrada).
13-05-2007: Couto de Mondoñedo Lote nº 2, río Masma
Qué vos podo dicir deste río, o Masma, máis que pestes del.
Alá fomos os tres con couto salmoneiro no lote nº 2, que casualmente, era o peor dos tres, polo menos o peor de andar. Menuda selva amazónica! Casi 400 km para só pillar un reo! Un miserable e anano reo! E inda por riba, perder culleriñas a mansalva (4 en total).
Menuda desfeita de día... Non picaban, o río era jodido de andar, chovía... pero eso sí, o río dentro do que cabe, era bonito. Tiña boas táboas y algunha poza chamativa. De feito, ten a poza do Capitán, como se lle chama alí, na que paran os salmóns a descansar. Pouco máis teño que contar: chegar ó couto foi cousa de Tom Cruise, menos mal que tomando o café mañaneiro atopamos un paisano que moi amablemente nos levou onda él.
Capturas fináis: eu 1 reo e 4 culleriñas perdidas, Nuñez 2 troitas e 2 culleriñas, e Rubén 5 troitas.
Conclusión: se non tendes ganas de imitar a Tarzán, non vaiades.
17-05-2007: Couto de Verdes, río Anllóns
Que millor que ir o día das Letras Galegas que ó río do bardo Pondal, o Anllóns. Repetimos couto logo da decepción do ano anterior, no que atopamos o río un poouco cheo e chocolate de máis.
O río é precioso. Moita corriente, fermosas táboas, e prácticamente ningunha poza. O maior problema do día: non picaban. E iso que o día comezou cunha troita no segundo lance. Pero todo o mundo sabe que o que ben empeza, mal acaba. E así foi.
Logo de mallar e mallar no río, e facer varios kilómetros de río, non fumos quen (Rubén e máis eu) de sacar máis de 5 troitas eu e 10 él, das cales creo que só unha daba a medida. Non se daban, e xa escoitamos a máis dun dicindo que o río e "capotero, capotero".
A culleriña do día: a Koala nº 1 de cobre, que xa non se fabrica e da cal gardamos algún exemplar. O resto do día queda en anécdotas con troiteiros e caídas (o meu móvil aínda está a recuperarse do chapuzón).
Conclusión: volverei o ano que ven, e espero que desta vez poidamos coller boas pezas.
19-05-2007: Couto de Souto de Vea, río Vea
E para rematar a faena e as ofertas, fun eu só o couto do Vea, preto da casa. E nin con esas. Somentes 4 troitas (unha de 22 e outra de 23, as outras dúas eran xurelos), e un par delas que caíron. Aqui xa non era que non se daban: e que non había nada!
O río xa vai moi baixo, e xa non hai moito sitio onde lanzar. Ata 2 metros de brizo cubría o río en certos tramos (verídico, logo poño as fotos). Pouco máis hai que contar: moito frío, pouca auga, poucas picadas e por sorte, ningunha culleriña perdida. Menos mal, porque este mes estouno notando no banco.
Conclusión: é millor pillar este couto máis ó principio da tempada, que é cando ten máis auga e podes lanzar en máis sitios.
Ben, 8 días de rebaixas, 7 troitas e 5 culleriñas perdidas --> Desfeita total!
13-05-2007: Couto de Mondoñedo Lote nº 2, río Masma
Qué vos podo dicir deste río, o Masma, máis que pestes del.
Alá fomos os tres con couto salmoneiro no lote nº 2, que casualmente, era o peor dos tres, polo menos o peor de andar. Menuda selva amazónica! Casi 400 km para só pillar un reo! Un miserable e anano reo! E inda por riba, perder culleriñas a mansalva (4 en total).
Menuda desfeita de día... Non picaban, o río era jodido de andar, chovía... pero eso sí, o río dentro do que cabe, era bonito. Tiña boas táboas y algunha poza chamativa. De feito, ten a poza do Capitán, como se lle chama alí, na que paran os salmóns a descansar. Pouco máis teño que contar: chegar ó couto foi cousa de Tom Cruise, menos mal que tomando o café mañaneiro atopamos un paisano que moi amablemente nos levou onda él.
Capturas fináis: eu 1 reo e 4 culleriñas perdidas, Nuñez 2 troitas e 2 culleriñas, e Rubén 5 troitas.
Conclusión: se non tendes ganas de imitar a Tarzán, non vaiades.
17-05-2007: Couto de Verdes, río Anllóns
Que millor que ir o día das Letras Galegas que ó río do bardo Pondal, o Anllóns. Repetimos couto logo da decepción do ano anterior, no que atopamos o río un poouco cheo e chocolate de máis.
O río é precioso. Moita corriente, fermosas táboas, e prácticamente ningunha poza. O maior problema do día: non picaban. E iso que o día comezou cunha troita no segundo lance. Pero todo o mundo sabe que o que ben empeza, mal acaba. E así foi.
Logo de mallar e mallar no río, e facer varios kilómetros de río, non fumos quen (Rubén e máis eu) de sacar máis de 5 troitas eu e 10 él, das cales creo que só unha daba a medida. Non se daban, e xa escoitamos a máis dun dicindo que o río e "capotero, capotero".
A culleriña do día: a Koala nº 1 de cobre, que xa non se fabrica e da cal gardamos algún exemplar. O resto do día queda en anécdotas con troiteiros e caídas (o meu móvil aínda está a recuperarse do chapuzón).
Conclusión: volverei o ano que ven, e espero que desta vez poidamos coller boas pezas.
19-05-2007: Couto de Souto de Vea, río Vea
E para rematar a faena e as ofertas, fun eu só o couto do Vea, preto da casa. E nin con esas. Somentes 4 troitas (unha de 22 e outra de 23, as outras dúas eran xurelos), e un par delas que caíron. Aqui xa non era que non se daban: e que non había nada!
O río xa vai moi baixo, e xa non hai moito sitio onde lanzar. Ata 2 metros de brizo cubría o río en certos tramos (verídico, logo poño as fotos). Pouco máis hai que contar: moito frío, pouca auga, poucas picadas e por sorte, ningunha culleriña perdida. Menos mal, porque este mes estouno notando no banco.
Conclusión: é millor pillar este couto máis ó principio da tempada, que é cando ten máis auga e podes lanzar en máis sitios.
Ben, 8 días de rebaixas, 7 troitas e 5 culleriñas perdidas --> Desfeita total!
jueves, 10 de mayo de 2007
Troita "chicle" de 3 kilos e pico
Leo na Voz de Galicia:
"Las truchas de 3 kilos, para Martín"
"Lo dice un vecino de Rodeiro al trascender que Martín Ledo Toubes acababa de pescar una trucha de 3,2 kilos. Ocurrió ayer a las 11.30 horas en la zona acotada del río Arnego en la tosta de Gavieiras, por abajo de la industria de Cogal, en Rodeiro."
"Ayer puso su techo con los 3,2 kilos de su pieza arco iris, porque recuerda que es la tercera que pasa de dos kilos (otras tuvieron 2,1 y 2,2) y hace unos días seguramente la más grande le rompió por dos sitios su caña de titanio."
O día que pille unha destas, vai saír ata no Aquí hay tomate...
"Las truchas de 3 kilos, para Martín"
"Lo dice un vecino de Rodeiro al trascender que Martín Ledo Toubes acababa de pescar una trucha de 3,2 kilos. Ocurrió ayer a las 11.30 horas en la zona acotada del río Arnego en la tosta de Gavieiras, por abajo de la industria de Cogal, en Rodeiro."
"Ayer puso su techo con los 3,2 kilos de su pieza arco iris, porque recuerda que es la tercera que pasa de dos kilos (otras tuvieron 2,1 y 2,2) y hace unos días seguramente la más grande le rompió por dos sitios su caña de titanio."
O día que pille unha destas, vai saír ata no Aquí hay tomate...
domingo, 6 de mayo de 2007
Berres "Compilation"
O prometido é deuda. Aquí vos poño as fotos do delito do primeiro día de troitas no Ulla...
Á esquerda, Nuñez pescando ca súa "pá de ping-pong" ó lombo. Á dereita eu e máis Rubén bailando unha muñeira no río.
Abaixo á esquerda, eu recén perdida a cuarta culleriña, e Alberto pescando ca cola de rata.
E nesta última, o trío calavera...
Á esquerda, Nuñez pescando ca súa "pá de ping-pong" ó lombo. Á dereita eu e máis Rubén bailando unha muñeira no río.
Abaixo á esquerda, eu recén perdida a cuarta culleriña, e Alberto pescando ca cola de rata.
E nesta última, o trío calavera...
miércoles, 2 de mayo de 2007
Campanu do Ulla
Leo na Voz de Galicia do mércores que o primeiro día do Ulla (1 de Maio) xa se colleu o campanu no couto de Ximonde, un exemplar de algo máis de 4 kg e 74 cm de lonxitude.
Ademáis deste, lográronse coller outros 3 máis, todos eles en Ximonde. Desta vez, Sinde e Couso quedaron sen premio.
Nestoutro artigo, leo o anuncio do concurso de pesca do salmón no Ulla, organizado pola Sociedade de Caza e Pesca "Río Ulla". Chámame a atención o seguinte párrafo:
"Las capturas del concurso no se computarán en el cupo máximo de cuarenta salmones permitidos en el cauce del río Ulla para la temporada de pesca que acaba de iniciarse y que se cerrará el 31 de julio."
Non estou de acordo con esta medida, xa que os salmóns están pretos de estinguirse. E se a norma dí que 40 salmóns na tempada, 40 salmóns deben ser, independentemente que sexa no concurso ou tomando unha birra cos amigos. ¿E se logran coller 20 salmóns qué? Se non cumpren as normas os de arriba, menos as van a cumprir os de abaixo. Coma dín pola miña terra... "pan para hoxe, fame para mañá".
Ademáis deste, lográronse coller outros 3 máis, todos eles en Ximonde. Desta vez, Sinde e Couso quedaron sen premio.
Nestoutro artigo, leo o anuncio do concurso de pesca do salmón no Ulla, organizado pola Sociedade de Caza e Pesca "Río Ulla". Chámame a atención o seguinte párrafo:
"Las capturas del concurso no se computarán en el cupo máximo de cuarenta salmones permitidos en el cauce del río Ulla para la temporada de pesca que acaba de iniciarse y que se cerrará el 31 de julio."
Non estou de acordo con esta medida, xa que os salmóns están pretos de estinguirse. E se a norma dí que 40 salmóns na tempada, 40 salmóns deben ser, independentemente que sexa no concurso ou tomando unha birra cos amigos. ¿E se logran coller 20 salmóns qué? Se non cumpren as normas os de arriba, menos as van a cumprir os de abaixo. Coma dín pola miña terra... "pan para hoxe, fame para mañá".
martes, 1 de mayo de 2007
01-05-2007: apertura do Ulla, Berres (A Estrada)
Por fin abréu o Ulla! Non só polas ganas que tiña de pescar nel, se non porque estaba deseando que o resto de troiteiros vaciasen os regatos e marcharan cara o río grande, e así poder pescar máis tranquilos... ¡qué egoista pola miña parte, non?
Primeiro de Maio. Un día que tódolos troiteiros da zona esperan con ilusión e entusiasmo. Un día diferente dos demáis. Un día no que un pode cumplir o seu soño de coller a troita da súa vida,... non debería ser un día para pillar dúas troitas (preciosas por outro lado), e perder catro culleriñas!!!!
Pois sí, o que vos conto! Alá fomos Nuñez, Alberto, Rubén e máis eu á zona de Berres, preto do couto de Ximonde. Ás 7 e media da mañá aquelo estaba infestado de troiteiros. Eu penso que en proporción, había 10 troiteiros por troita no río. Sen coñas.
Pois nada, logo de media hora xa levaba as únicas dúas do día. Eran ben bonitas, duns 22-23 cm cada unha, e cunha librea preciosa. Non puiden recoller fotos delas, xa que estaba ben dificil de sacar a cámara entre tanta corrente. Pero vos credes en mín, a que sí?
Ó pouco, o frío entrou no corpo... normal, por outro lado, se ún ten os vadeadores pinchados e tragan auga coma se fóse un perdido no deserto do Sáhara. É máis, eu penso que debín de baixar un metro o nivel do río cando saín del. Cousas que pasan.
O resto da mañá, ata as 11:30h, discurriu cun par de picadas máis, e 3 troitas que lograron escapar. E por suposto, con 4 lances maxistrales ós brizos, que lograron voltar sen culleriña. Estou feito todo un artista...
As fotos: estou pendente de que me pasen diversas fotos botadas durante a mañá. Cando as teña, xa volas poño.
Conclusión: merda de día. A veces ún levántase co pé revirado.
Primeiro de Maio. Un día que tódolos troiteiros da zona esperan con ilusión e entusiasmo. Un día diferente dos demáis. Un día no que un pode cumplir o seu soño de coller a troita da súa vida,... non debería ser un día para pillar dúas troitas (preciosas por outro lado), e perder catro culleriñas!!!!
Pois sí, o que vos conto! Alá fomos Nuñez, Alberto, Rubén e máis eu á zona de Berres, preto do couto de Ximonde. Ás 7 e media da mañá aquelo estaba infestado de troiteiros. Eu penso que en proporción, había 10 troiteiros por troita no río. Sen coñas.
Pois nada, logo de media hora xa levaba as únicas dúas do día. Eran ben bonitas, duns 22-23 cm cada unha, e cunha librea preciosa. Non puiden recoller fotos delas, xa que estaba ben dificil de sacar a cámara entre tanta corrente. Pero vos credes en mín, a que sí?
Ó pouco, o frío entrou no corpo... normal, por outro lado, se ún ten os vadeadores pinchados e tragan auga coma se fóse un perdido no deserto do Sáhara. É máis, eu penso que debín de baixar un metro o nivel do río cando saín del. Cousas que pasan.
O resto da mañá, ata as 11:30h, discurriu cun par de picadas máis, e 3 troitas que lograron escapar. E por suposto, con 4 lances maxistrales ós brizos, que lograron voltar sen culleriña. Estou feito todo un artista...
As fotos: estou pendente de que me pasen diversas fotos botadas durante a mañá. Cando as teña, xa volas poño.
Conclusión: merda de día. A veces ún levántase co pé revirado.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)